स्पर्श

अनंत सूर्यमाला, अथांग सागर, अमाप वारा,

कसा रे सांभाळिशी विश्वाचा पसारा ।

देणे आणि देणे हेच तर तुला ठाऊक,

घेता-घेता आणि घेऊन आम्ही होतो का रे भावुक।

तुझेच घेऊन मिरवतो अहंकार,

कधी का नाही मानले तुझे आभार ।

इतके घेऊन सुद्धा अंतरी नाही समाधान,

‘देण्याच्या’ विचाराला मनांत का नाही स्थान ।

वय वाढत चालले पण सापडेना आयुष्या योग्य दिशा 

तूच न्यावे पैल तीरा हीच आता मनी आशा ।

तुझ्या स्पर्शाने जीवना अर्थ यावा,

मी तू पण जाऊनी, तुझ्यातच जीव रमावा ।

अरुंधती