Tuesday, 10 May 2022

स्पर्श

अनंत सूर्यमाला, अथांग सागर, अमाप वारा,

कसा रे सांभाळिशी विश्वाचा पसारा ।


देणे आणि देणे हेच तर तुला ठाऊक,

घेता-घेता आणि घेऊन आम्ही होतो का रे भावुक।


तुझेच घेऊन मिरवतो अहंकार,

कधी का नाही मानले तुझे आभार ।


इतके घेऊन सुद्धा अंतरी नाही समाधान,

‘देण्याच्या’ विचाराला मनांत का नाही स्थान ।


वय वाढत चालले पण सापडेना आयुष्या योग्य दिशा 

तूच न्यावे पैल तीरा हीच आता मनी आशा ।


तुझ्या स्पर्शाने जीवना अर्थ यावा,

मी तू पण जाऊनी, तुझ्यातच जीव रमावा ।


अरुंधती

No comments:

Post a Comment